هیچ می دونی چقدر زود پر کشیدی؟

حتی زودتر از گنجشک کوچکی که سحر گاه بر شاخه صبح نشست و بر گونه های سردم بوسه زد....

هیچ می دونی پس از رفتنت شب بوها چقدر زود به خواب رفتند؟

حتی زودتر از آنکه سر بر شانه های مهربونش بگذارم و سراغ تو رو از آنها بگیرم...

من تنها مانده ام با برگهای دفتری که در فراقت سیاه  میشوند...

من مانده ام و این سوال  ؟                   که چرا زود پر کشیدی مهربونم؟